Oud worden in "den vreemde".

Oud worden ver van Gouda.

Ik begon dit eind 1996, om U te vertellen hoe het ouder worden in een vreemd land was en is, voor mijn ouders en mij.	"Ouderdom komt met gebreken", heeft mijn moeder honderden keren vrolijk gezegd.

Het is 6 december, 2003. Gisteren voor het eerst niets aan Sinterklaas gedaan.Wel een chocolade letter gegeten. Gekregen van Katja* - lees mijn uitleg onderaan.

Dit is een soort dagboek geworden. Ik schreef in 1997 voor het eerst op het internet over het zorgen voor mijn ouders nu dat zij oud en ziek zijn.Ik wilde hier mee uitleggen dat emigreren heerlijk geweest is, maar als enigst 'kind' heb ik nu de verantwoordelijkheid overgehouden.

Waren wij in Gouda gebleven, in 1956, dan zou het leven nu anders zijn. Beter? Wij zouden zo veel minder meegemaakt hebben en ik ben gek op onze stranden hier, en het klimaat en de ruimte.

Mijn ouders zouden wel nog broers, zusters en neven en nichten dichterbij gehad hebben. Hoe veel dit steun geweest zou zijn, zullen we nooit weten. De familie die hier uit Nederland op visite geweest zijn hebben ook genoten.

Dit schreef ik in 1997......

Oud worden in Australie.

Mijn ouders werden dit jaar tachtig. In het jaar dat ze in Australie aankwamen waren ze 40.

Vlak voor ze naar Australie emigreerden hebben ze gauw wat Engelse les genomen bij een dame, in Gouda. Hier, in Australië, hebben ze hun Engels werkenderwijze geleerd.

Nu heeft mijn moeder alzheimers, met alles wat daar bij hoort. Niet alleen is ze doof en heeft last met haar gehoor aparaten, dat Engels begint ook te verminderen.

De Hollanders die hier naar toe kwamen werden niet in zulke grote getalen dokters of verpleegsters en de kans dat iemand in het ziekenhuis Nederlands spreekt is klein. De Hollanders pasten zich aan. Oud worden was nog in de toekomst. Ze gingen Engels spreken en werden vlugger geaccepteerd. Bejaardenhuizen voor Nederlanders werden niet gebouwd. Wel een aantal bejaarden"dorpen" waar de verzorging in ieder gaval sneller met hulp in contact kan komen.

Als je ouder wordt val je terug op de taal en de herinneringen van je jeugd. Nu zat mijn moeder, in het ziekenhuis, in Bankstown, met andere mensen herinneringen uit te wisselen waarvan zij vaak zeer weinig begreept of verstond .

Gelukkig is ze weer thuis en zorgt mijn vader voor haar, met hulp van kennisen (ook emigranten uit Nederland).

Ik ben heel tevreden dat mijn ouders naar Australie emigreerden.

Als ik niet onderwijzer was geworden en meer had verdiend zou ik misschien wat vaker af en toe in Nederland om een hoekje hebben kunnen kijken. Dat zou leuk geweest zijn.

Als zij in Nederland gebleven waren dan was de kans dat mijn moeder Alzheimers kreeg het zelfde.

Dan had ze tussen Nederlanders gezeten die ze verstaan kon, maar dan had ze niet al de belevenissen mee gemaakt die ze hier gehad heeft.

Jammer dat ze die niet meer herinneren kan!

2de Paasdag, 1998.

3 dagen per week wordt mijn moeder opgehaald in een bus en dan heeft mijn vader tijd voor zich zelf, terwijl mijn moeder verzorgd wordt in een z.g. Daycare centrum. Bus tochten, en allerlei ander vermaak wordt daar verzorgd. Ook komt er een hele lieve dame eens per week een paar uur voor haar zorgen. Gewoon om haar bezig te houden. En er is nog meer hulp verkrijgbaar. We kunnen niet klagen. Het is hier in Australië nodig dat je even moet weten waar je hulp kunt vinden.

	23 oktober, 2000 Tussen ongeveer 1956 en 1990 hadden mijn ouders het druk met heel veel Nederlandse kennissen, hier in Sydney. Het was al voor 1990 dat er tekens waren dat mijn moeder Alzheimers ziekte begon te krijgen. Ze ligt in Casa Mia Nursing Home, Padstow en wordt daar goed verzorgd. Nu komen er wekelijks nog 5 van de vaste vrienden bij elkaar voor koffie.
2 augustus 2000 5 dagen geleden werd mijn moeder 83. We hebben haar bloemen gebracht. Ze riep niet zo hard die dag. Op de TV zien we verschrikkelijke beelden van 'nursing homes' waar de bewoners/patienten zeer slecht verzorgd worden. Maar wij (mijn vader en ik) zijn zeer tevreden met Casa Mia. Iedereen is aardig. Alles wordt heel efficient en heel vriendelijk gedaan. Je moet geluk hebben. Er zijn veel oude mensen. Verzorging is hard nodig. Eigenaren van 'nursing homes' worden erg rijk. Bewoners kunnen niet overal voor hun rechten vechten. Maar de indruk is dat behalve een paar schandalige situaties die snel gevonden worden door de TV programma's die erg graag een sensatie van maken, de overwegende grote meerderheid , vooral nu er steeds meer vraag naar is, zijn zeer goed. Misschien niet zo goed als in Nederland maar het algemene verschil tussen de sociale voorzieningen in Nederland en Australie is al zo lang bekend.
Een vriend van mijn vader reed een paar dagen geleden heel hard tegen een geparkeerde auto aan. Die man is ook over de tachtig. Hier in Sydney staat de zon 'swinters laag en scherp en onze straten en wegen zijn heuvelachtig. Deze oud-Nederlander is ineens zonder auto, minstens voor een week of twee. Zoiets kan in Nederland ook gebeuren maar in de meesten situaties is alles veel dichter bij elkaar. Zonder een auto is het veel moeilijker om een fles melk te gaan halen of vers brood bij de winkel op de hoek. Want die hoek is een aantal kilometers van huis. De maaltijden voor mijn vader worden eens per week gebracht door Tender Loving Cuisine.	Die van zijn vriend door Meals on Wheels. Dat zijn dus onze versies van Tafeltje Dekt. Vrijwilligers werken voor allebei. Tender Loving Cuisine is iets duurder maar de extra centen waard. Als je emigreerd is er een grotere kans dat je familie in Nederland achter laat en hier veel minder familie hebt waarvan iemand af en toe kan komen kijken of je nog leeft. Ik zou voor geen goud terug willen naar Nederland en hou van Sydney, Australie, dit klimaat en het makkelijkere manier van leven oftewel de relaxed lifestyle maar wil gewoon de enthousiaste Nederlanders die mij schrijven en vluchten willen even na laten denken over de toekomst.
	Het is nu 23 april, 2000 en mijn ouders zijn vandaag 59 jaar getrouwd. Mijn moeder weet niets meer. Ze ligt dagelijks te gillen in het tehuis. Mijn vader was er zo van overstuur dat hij naar het ziekenhuis moest. Vanwegen een astma aanval. Hij werd daar geholpen door een jonge vrouw. Een dokter. 3 maanden in AustraliÎ. Spreekt U maar Hollands, zei ze tegen hem. Dat is in 44 jaar niet meer gebeurd. Zijn engels is goed genoeg, maar even je hart luchten over de toestand van je vrouw is toch wel erg fijn. In het 'nursing home' (tehuis) waar mijn moeder ligt werkt op weekeinden een man die Nederlandse ouders heeft. Hij verstaat het schijnbaar. Spreekt het natuurlijk niet. Ook is het fijn voor mijn vader dat hij een praatje maakt. Gewoon omdat het fijn is met iemand te spreken die met je herkomst beter bekend is.
	18 augustus, 1998 Verleden week moest ik mijn moeder naar een tehuis voor ouden van dagen brengen, want mijn vader heeft een hart infarct gehad. Hij is nu weer thuis maar in een leeg huis. Zijn hart wilde niet meer mee doen met 24 uur per dag op alles letten dat mijn moeder deed. Niet te geloven dat we hier met 21,5 duizend immigranten uit Nederland in Nieuw Zuid Wales wonen en er niet voor kunnen zorgen dat oude mensen hulp krijgen van personen die Nederlands spreken.
Het is 6 december 2003. Mijn moeder ligt nog steeds in het tehuis. Weet niets meer zo ver te verkennen is. Schijnt instinctief te voelen dat ik van haar ben, als ik bijna dagelijks heel eventjes ga kijken, rond 4 uur 'smiddags. Ik zorg nog steeds voor mijn vader. een paar keer per dag zorg ik ervoor dat hij zijn medicijnen gebruikt. We krijgen fantastisch hulp van Katja. De jonge moeder van drie jongens, die twee keer per week komt schoonmaken, maar, wat veel meer belangrijk is, mijn vader helemaal komt opvrolijken. Ze zingt terwijl ze het huis schoon maakt. Zij lacht heel veel. Ze luistert naar al de verhalen van mijn vader over vroeger en de drukke tijd in Australië. Wat een vondst! Er zijn heus niet veel Nederlands-sprekende, enthusiaste, mensen te vinden zoals Katja. Twee keer per week, na haar vertrek, herhaalt mijn vader: "Wat hebben wij het toch getroffen, met Katja he?"	"Zeker weten," zou onze kennis in Loosduinen zeggen! Rosemore Nursing home, 25 december 1998.
23 februari 2004 Hij mist zijn kleindochter, die momenteel in Parijs is, voor een jaar. Mijn moeder's ogen zijn, als ik 'smiddags even op bezoek ga, een klein beetje open. Misschien!!!! is ze instinctief, hopelijk er zich van bewust dat haar zoon weer even bij haar is. Misschien. Ze gilt niet meer. Ligt erg stil. Wordt duidelijk nog steeds zo erg goed verzorgd.	Op 10 december 2003 kwamen een Nederlandse dame en haar dochter bij ons op visite. Zij brachten nieuw leven in het huis van mijn vader. Zij waren hier vijf weken en gedurende die tijd had mijn vader er dus een extra 'kleindochter' er bij, want als zij niet met haar vrienden, (ook tieners,) in Nederland, zat te chatten, of op haar gitaar zat te spelen, dan zat zij vaak bij "Oom Jo" (mijn vader), samen naar T.V. te kijken en luisterde geduldig naar zijn verhalen over vroeger.
Mijn dochter in Parijs.	2 mei 2004 kwamen de Nederlandse vrouw en haar dochter hier. 4 mei 2004 is mijn moeder overleden.
	Het is Zondag, 17 julli, 2005. Mijn vader riep net weer ( toen ik hem zijn tabletje bracht ) " Wat is het toch mooi weer, he?" Hij zat bij het raam, in de voorkamer (Niet in de keuken, zoals hier.). De zon scheen volop door de grote ramen. Hij voelde de koele wind niet, die vandaagde temperatuur, buiten, wat lager houden. He werd 3 dagen geleden 88. Hij herhaalt verschrikkelijk veel en praat graag over dat mooie wer. (Want DAAR is hij voor naar Australië gekomen, in mei, 1956.) Zelf gaat hij het niet meer echt voelen. Hij loopt één of twee keer pre week naar de brievenbus, als hij toevallig de postbode voorbij ziet gaan. Ik ben 9 dagen in Nederland geweest, vorige maand. Heb weer een aantal familieleden ontmoet. Ik heb weer eventjes, als gast, het leven van het huidige Nederland bekeken. Ik vraag me af of mijn vader veel meer bezoek gehad zou hebben als hij in Gouda gebleven was. Heel erg veel vrienden en kennissen zijn hier gekomen en gegaan. Het lijkt mij dat familie (neven, nichten, en hun kinderen enz., soms zich verplicht kunnen voelen om een oom van 88 te bezoeken.
Hij mag niet klagen (Zegt hij ook altijd zelf...) Werd gebeld uit Gouda (zuster, 2 jaar jonger) en uit Loosduinen. Katja, die nu niet meer bij hem komt voor thuis-zorg, bracht haar kinderen 'savonds. De volgende morgen brachten de weekelijkse koffie-drinkers een lekkere taart.	Katja kan niet meer komen en nu is er een dame, van Joegoslavische achtergrond die drie keer per week, 'smorgens om voor half acht al voor de deur staat en hem helpt met douchen; aankleden enz. Spreekt geen Nederlands maar is ook erg goed voor hem. Blijft twee uur per dag.
Ik ben dit begonnen , nadat ik in 1996, enthusiast via het internet Nederlanders die geintereseerd waren in Australië, begon to vertellen hoe ik zag dat, na de eerste 30 jaren hier, voor mijn ouders vol met vrienden en kennissen..... (Familie uit Nederland op vakantie. Leden van de nederlandse verenigingen. Erg veel kennissen uit de jaren van het verblijf in de immigranten hostels enz..) ....het wat stiller begon te worden. Hoe zij nu meer medische hulp nodig hadden en, omdat zij hier kwamen toen zij 39 waren. Dat hun Engelse woordenkennis niet zo groot was dat zijgemakkelijk met doktrs en andere hulp konden spreken. Niet dat zij ooit te kort gekomen zijn. Maar nu moet ik dus zelf beginnen te denken aan: Oud worden in Australië. Ik schrok toen ik een tante sprak, via de telefoon, om haar te vertellen dat ik op vakantie naar Gouda zou komen.Ben je van plan om terug te komen naar Nederland, als je vader er niet meer is? vroeg zij. Daar had ik helemaal nooit aan gedacht.	Maar nu dat het in mijn hoofd zat, bekeek ik Nederland en Europa misschien een beetj anders toen ik er 3 weken was. Ondertussen ben ik nieuwsgierig naar wat er over mij geschreven is in: Gelukkig met Vrienden. Ik heb vrijwillig Janke Greving verteld, hoe het is, met vriendschappen, als je, na 37 jaar voor de klas, wat vroeger dan normaal, gepensionerd bent, om voor je ouders te zorgen. Met Tante, in Gouda, juni, 2005